Fullereny
W 1985 roku grupie astrochemików i fizykochemików podczas eksperymentów w laboratorium udało się zupełnie przypadkowo uzyskać fullereny. Celem tych eksperymentów było odtworzenie procesu powstawania klastrów węglowych, czyli gwiezdnego pyłu, w niektórych gwiazdach. Dodatkowe badania wykazały, że w odróżnieniu od innych krystalicznych postaci węgla: diamentu i grafitu, fullereny rozpuszczają się w niektórych rozpuszczalnikach organicznych; odkrycie tej własności pozwoliło dowieść ich istnienia, a Curlowi, Smalleyowi i Haroldowi W. Kroto przyniosło w 1996 roku Nagrodę Nobla z chemii. Wiedząc, że pył gwiezdny, podobnie jak iryd, dociera do naszej planety w postaci pyłu kosmicznego, planetoid i komet, postanowiliśmy poszukać tych egzotycznych cząsteczek węgla w ziemskich skałach osadowych. Jako miejsce poszukiwań wybraliśmy znaną pozostałość pradawnej kolizji liczący 1.85 mld lat krater Sudbury w kanadyjskiej prowincji Ontario ze względu na wyściełającą go, niespotykaną nigdzie indziej, warstwę bogatej w węgiel brekcji, mieszaniny zdruzgotanych skał ziemskich i innych pozostałości kolizji.